“ბურჯანაძის ხალხი პარლამენტში რომ დაჯდეს და კანონი მიიღოს, რაღაც საშინელება მოხდება”

ამოსაბეჭდი ვერსია შრიფტის დაპატარავება | შრიფტი | შრიფტის მომატება ?
9-08-2013, 21:57 | პოლიტიკა | ნანახია - 5759

ინტერვიუ რესპუბლიკური პარტიის წევრ დავით ზურაბიშვილთან

 

-         ბატონო დავით, დრო გავიდა და დღეს როგორ ფიქრობთ, რა იყო იმის რეალური მიზეზი, რომ განათლების მინისტრის  მოადგილის თანამდებობიდან  გაგათავისუფლეს.?

 

-         სჯობს, რაც  ოფიციალურად ითქვა, ის დავტოვოთ მიზეზად.  ვთქვათ, რომ ახალი მინისტრია და  მას თავისი გუნდის დაკომპლექტების საშუალება უნდა მივცეთ.  თუმცა, როდესაც ამბობს, რომ პროფესიონალი კადრები სჭირდება,  სერიოზულ არგუმენტად არ მივიჩნევ, რადგან არ ვეთანხმები აზრს, რომ არაპროფესიონალი ვარ ან ცუდად ვმუშაობდი. დანარჩენზე საუბარი აღარ მინდა, მე ჩემს საქმის კეთებას  გავაგრძელებ, თან უფრო მეტი თავისუფლების ხარისხით, ვიდრე მაშინ.

 

-         თქვით, რომ თქვენი გათავისუფლება ძველი მინისტრის – გიორგი მარგველაშვილის რჩევით მოხდა... რატომ ფიქრობთ ასე? მასთან უთანხმოება გქონდათ?

 

-         არა, უთანხმოება ნამდვილად არ მქონია.

 

-         თვითონ რატომ ვერ გაგათავისუფლათ?

 

-         არ ვიცი, ეს მას უნდა ჰკითხოთ.

 

-         გათავისუფლების შემდეგ ისიცთქვით, რომ ეს იყო დარტყმა რესპუბლიკურ პარტიაზე...

 

-         არა, ეს არასწორი ფორმულირებაა... განგიმარტავთ - მე არ ვფიქრობ, რომ ჩემი გათავისუფლების მიზეზი ჩემი ”რესპუბლიკელობა” იყო.  მე იმიტომ არ გავუთავისუფლებივართ, რომ რესპულიკური პარტიის წევრი ვარ - ეს ნამდვილად ვიცი. თუმცა შედეგის თვალსაზრისით, ეს იყო დარტყმა რესპუბლიკურ პარტიაზე - თავისთავად ასე გამოვიდა. აღმასრულებელი ხელისუფლებაში 650 წევრიდან რესპუბლიკელებს მხოლოდ სამი წარმომადგენელი ჰყავდათ.  ჩემი გათავისუფლების შემდეგ კი ორი დარჩა. ბევრმა აღიქვა ეს დარტყმად რესპუბლიკურ პარტიაზე. ეს განზრახვა  არ ყოფილა, თუმცა... შედეგი ასე გამოვიდა.

 

-         განათლების რეფორმა საქართველოში დიდი ხნის წინ დაიწყო. მიუხედავად ბევრი კრიტიკისა, მის დადებით შედეგებსაც ვერ უარვყოფთ. ოქტომბრის არჩევნების შემდეგ, ანუ მას შემდეგ, რაც თქვენ განათლების მინისტრის მოადგილედ დაინიშნეთ, რა ცვლილებები განხორციელდა განათლების სისტემაში?

 

-         ჩვენი მუშაობის ერთ-ერთ მთავარ მინუსად  კომუნიკაცია შეიძლება ჩაითვლოს. ვგულისხმობ, გაკეთებული საქმის საზოგადოებამდე მიტანას. საზოგადოებას ძირითადად დაამახსოვრდა სკანდალები. ამ დროს რეალურად საკმაოდ ბევრი რამ გაკეთდა.  პირველ ეტაპზე, გადაწყვეილება იყო მიღებული, რომ  წინ სოციალური საკითხები წამოგვეწია და სტრუქტურული ცვლილებების გატარება შემოდგომისთვის დაგვეწყო. სოციალური თვალსაზრისით კი , საკმაოდ ბევრი რამ გაკეთდა.  დავიწყოთ იმით, რომ სახელმწიფო უმაღლეს სასწავლებლებში რამდენიმე მიმართულება  სახელმწიფომ სრულად დააფინანსა და სწავლა გახდა უფასო.  დანარჩენი სტუდენტებისთვის  სახელმწიფო გრანტები  ორჯერ გაიზარდა, ორჯერ გაიზარდა დახმარების თანხები სოციალურად დაუცველი სტუდენტებისთვისაც.  ასევე გაიზარდა მასწავლებლების და ლექტორების ხელფასები...  გარწმუნებთ, რომ ოქტომბრის შემდეგ,  განათლების სამინისტრომ ბევრად მეტი ადამიანის საზღვარგარეთ სწავლა დააფინანსა, ვიდრე ეს აქამდე ხდებოდა.  ადრე 5-10 ახალგაზრდას აფინანსებდნენ, წელს საზღვარგარეთ 50-მდე ადამიანის სწავლა დავაფინანსეთ,  ზოგის - ნაწილობრივ, ზოგის - სრულად...  ამის მეათედი რომ გაეკეთებინათ სააკაშვილის დროს, ყოველდღე ტელევიზორში იქნებოდა, ჩვენთან კი ისე გამოვიდა, რომ  ეს გაკეთებული საქმეები სკანდალებმა გადაფარა და საზოგადოებამდე სათანადოდ ვერ მივიტანეთ.  თვით ისეთ საქმესთან დაკავშირებითაც  კი როგორიც უფასო სახელმძღვანელოებია, წინ წამოიწია სკანდალმა და არა თვითონ საქმემ.

 

-         ახალმა მინისტრმა თამარ სანიკიძემ თქვა, რომ მას განათლების სისტემის განვითარების ახალი ხედვა აქვს.

 

-         თუ ასეთი ხედვა აქვს, მე არ ვიცი. მისი პირველი განცხადება, რაც ვიცოდი, იყო ის, რომ პრინციპში აპირებდა გაეგრძელებინა არსებული კურსი. თუმცა, შესაძლოა ვინმემ  იკითხა, რომ, თუ დაწყებული კურსი უნდა გაგრძელდეს, მაშინ რატომ ათავისუფლებთ მას, ვისაც უმაღლესი სასწავლებლები და მეცნიერება, ან მას, ვისაც სკოლები ებარა. იბადება კითხვა - მაშინ კარგად ვინ მუშაობდა? როგორც ვიცი, ის კურსი უნდა გაგრძელდეს, რაც დაწყებული იყო. თუ რამე ახალი იქნა, ალბათ, გავიგებთ და მერე გამოვთქვამ აზრს.

 

-         უმაღლესი განათლების სისტემის მთავარი პრობლემა რა არის?

 

-         შეიძლება, ბევრს არ ესიამოვნოს, მაგრამ უმაღლეს განათლებაში ყველაზე ნაკლები პრობლემაა. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ყველაფერი კარგად არის - სერიოზული პრობლემებია, მაგრამ ისეთი კატასტროფა, როგორიც  საშუალო განათლებაშია - არა. ასევე საკმაოდ მძიმე სიტუაციაა მეცნიერებაშიც. მე ვფიქრობ, რომ საერთოდ განათლების სისტემაში მთავრი პრობლემა უსახსრობაა. სახელმწიფოს მხრიდან განათლებაში მეტი ფულია ჩასადები. ჩვენ არ ვართ იმხელა ქვეყანა და არ გაგვაჩნია იმის რესურსი, რომ კერძო დონეზე მოხდეს დაფინანსება. მხოლოდ სტუდენტების მხრიდან სწავლის გადასახადის გადახდით დაფინანსება კი არ კმარა, ქველმოქმედების დონეზეც უნდა დაფინანსდეს განათლება. შედარებისთვის შემიძლია მოვიყვანო აშშ-ს განათლების სისტემა, რომელიც მართლა ძალიან მაგარია.  ავიღოთ ჰარვარდის უნივერსიტეტი, რომელიც  მართლა ძალიან კარგი უნივერსიტეტია. იცით, ჰარვარდის უნივერსიტეტს რამდენი აქვს დაფინანსება - 40 მილიარდი დოლარი!  საქართველოს ბიუჯეტი კიდევ მხოლოდ 7 მილიარდია.  წარმოიდგინეთ, ამ უნივერსიტეტს  თითქმის ექვსჯერ მეტი ფული აქვს ვიდრე მთლიანად საქართველოს. ამიტომ, ბუნებრივია, მათ არც ნობელის პრემიის ლაურეატების მოყვანა უჭირთ ლექციების წასაკითხად და არც ლაბორატორიები აქვთ ცუდი. თან ეს 40 მილიარდი კერძო ფულია.

აქედან გამომდინარე, რასაკვირველია, საქართველოს ვერც ერთი უმაღლესი სასწავლებელი ამ უნივერსიტეტს კონკურენციას ვერ გაუწევს.  ამიტომ იმისთვის, რომ უნივერსიტეტი რაღაც დონეზე მაინც კონკურენტუნარიანი იყოს, აუცილებელია, რომ სახელმწიფომ მასში ინვესტიცია განახორციელოს. ჩვენ თუ ამას მხოლოდ კერძო ბაზარს მივანდობთ, ისეთ შედეგს ვერ მივიღებთ, როგორიც, წესით, უნდა იყოს. იმიტომ, რომ თუ ბიზნესია,  მოგება უნდა მოგიტანოს. მოგებას კიდევ ვერ მოგიტანს, მაგალითად, ქართველოლოგიის სწავლება ან აფხაზური ენის კვლევა. ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტი იყო ადგილი, სადაც ხდებოდა ამ ენების შესწავლა და აქ მსოფლიოს ცენტრია კავკასიური ენების შესწავლის თვალსაზრისით. ამაში პირველები ვართ - ამას არ სჭირდება ჰარვარდივით 40 მილიარდი. ამიტომ ასეთი რამეების შენახვა და გაფრთხილება აუცილებელია. რა თქმა უნდა, ამასაც სახელმწიფომ უნდა შეუწყოს ხელი. 

 ასევე აშშ-ში ძალიან დიდი როლი აქვს ტრადიციას. 2002 წელს, სენტ-ლუისის  უნივერსიტეტში ვიყავი ჩასული. ეს არის ერთ-ერთი საუკეთესო უნივერსიტეტი, რომელსაც დიდი ხნის ისტორია აქვს. ამ  უნივერსიტეტს თავისი დამფინანსებლები, იგივე სპონსორები ჰყავს. ეს დამფინანსებლები არიან  4-5 კაცი - ყველა მილიონერი.  გარდა ამ ძირითადი დამფინანსებლებისა, სტუდენტები, რომლებმაც ეს უმაღესი სასწავლებელი დაამთავრეს და შემდეგ ასე თუ ისე ფული იშოვეს, აფინანსებენ  უნივერსიტეტს.  მშობლიური უნივერსიტეტისთვის  ფულის მიცემა ძალიან კარგ ტონად ითვლება, ეს პრესტიჟია. პრესტიჟიც არ ჰქვია - მათთვის ეს  უკვე ცხოვრების ნორმა, ტრადიციაა...   მაგრამ, ჩვენგან განსხვავებით, ამერიკაში ბევრი მილიონერი ცხოვრობს და ბევრს შეუძლია თავისი მშობლიური უნივერსიტეტის დაფინანსება.  ჩვენ ასეთი ფუფუნება არ გვაქვს, ამიტომ საქართველოში, პირველ რიგში, სახელმწიფომ უნდა ჩადოს ფული განათლებაში. ძალიან მნიშვნელოვანია,  როგორი იქნება დაფინანსების წესი. 

დაფინანსების გარდა  გვაქვს კვალიფიციური კადრების პრობლემა, როგორც უმაღლეს ისე საშუალო განათლების სისტემაში. ასევე დიდი პრობლემებია მეცნიერებაში - ცოდნის გადაცემის ტრადიციის წყვეტა მოხდა...  დღეს ცოტაა საქართველოში კვალიფიციური მეცნიერი - ბევრი საზღვარგარეთ არის წასული. ასევე ბევრი რამ სტრუქტურულად არის დასალაგებელი.

 

-         ამ პრობლემების გადაჭრა როგორ უნდა მოხდეს?

 

-         კვალიფიციური კადრების არყოლა სერიოზული, კომპლექსური პრობლემაა. ამ პრობლემის გადაჭრას ერთის მხრივ სჭირდება სკოლები, მეორეს მხრივ მეცნიერება. ბუნებრივია რომ ფულიც და ორგანიზებაც საჭიროა. საზღვარგარეთ წასული ქართველი მეცნიერები უნდა დააინტერესო, რომ აქ ჩამოვიდნენ. ცოდნის გადაცემის ტრადიციაა შესაქმნელი.  ტრადიციას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. გარდა ამისა, ჩვენთან მეცნიერებს მატერიალური მხარდაჭერა და სოციალური პრესტიჟი ნაკლებად აქვთ. ამიტომ ცდილობენ საზღვარგარეთ წავიდნენ და იქ  გადასცენ თავიანთი ცოდნა.   აკადემიური სპეციალობა პრესტიჟული უნდა გავხადოთ.

 

იყო ლაპარაკი, რომ ხელშეწყობის თვალსაზრისით დოქტორანტურა მთლიანად დაგვეფინანსებინა. ამასთან დაკავშირებით კვლევა ჩავატარეთ, მაგრამ აღმოჩნდა რომ ინტერესი არ არის. ურჩევნიათ ბიზნესში წავიდნენ. მეცნიერებაში არ მიდიან,  რადგან არც პრესტიჟულია და არც მაღალანაზღაურებადი... დასავლეთის ქვეყნებში  მეცნიერები არ არიან  ყველაზე მდიდრები, მაგრამ ეს არ არის ღარიბი ხალხი. ეს არ არის საშულაო ფენა -  პირიქით, საკმაოდ ელიტური ფენაა.

 

-          ისევ თქვენი გათავისუფლების თემას დავუბრუნდები. ერთხელ ახსენეთ, რომ ამის მიზეზი შესაძლოა  მთავრობისადმი თქვენი არაერთგზის კრიტიკა ყოფილიყო. მაგალითად, მწვავე რეაქცია გქონდათ ”ბანკომატების საქმესთან” დაკავშირებით...

 

-         კრიტიკული მე ”ბანკომატების საქმემდეც” ვიყავი.  რა თქმა უნდა, მთავრობის წევრი რომ არ ვყოფილიყავი, ჩემი მხრიდან, კრიტიკა უფრო დიდი დოზით იქნებოდა.  როდესაც მთავრობაში ხარ, არის საკითხები, რაზეც უბრალოდ არ გამოდის საჯარო კრიტიკა, თუმცა, ასევე არის საკითხები, რომლებზეც ვფიქრობ, სწორედ მთავრობის წევრებმა უნდა ისაუბრონ. არ მგონია, რომ ჩემი მხრიდან რიგ საკითხებთან დაკავშირებით  კრიტიკული მიდგომა გამხდარიყო  გათავისუფლების მიზეზი. ყოველ შემთხვევაში, ეს არსად თქმულა. არც კულუარებში...

 

-         საერთოდ”ქართულ ოცნებაში” რამდენად მიღებულია ერთმანეთის ან ლიდერის კრიტიკა? რამდენად ხშირად ხდება  ეს?

 

-          ყოველ შემთხვევაში შემიძლია ვთქვა, რომ უფრო მეტად მიღებულია, ვიდრე ”ნაციონალურ მოძრაობაში”. იდეალური, რა თქმა უნდა, არავინ  არის, ყველას უხარია შექება და კრიტიკა არავის  სიამოვნებს, მაგრამ  გაცილებით მეტი თავისუფლება და გაცილებით მეტი პლურალიზმია... ისე სადღაც ამას თავისი მინუსებიც აქვს, თუმცა პლიუსი უფრო მეტია.

 

-         მაგალითად,რა მინუსი აქვს?

 

-         მაგალითად, აკეთებენ რაღაც კარგ საქმეს,  მაგრამ მის პროპაგანდისტულ უზრუნველყოფას ვერ ახდენენ.  ერთი ერთს ამბობს, მეორე – მეორეს. ასეთი რამ კოალიციაში ხშირად ხდება. მარტივ მაგალითს მოგიყვანთ: ”ნაციონალებმა” არამხოლოდ სრულიად საქართველო, არამედ მსოფლიო დაარწმუნეს, რომ გორში სტალინის ძეგლი უნდა აღდგეს. სინამდვილეში, მსგავსი არაფერი ხდება.  ის ძეგლი მიაქვთ სტალინის მუზეუმში და იქ უნდა იდგას, როგორც ექსპონატი.  ახლა ვეკითხები კულტურის სამინისტროს, მე თუ გავიგე ეს ამბავი, ხომ შეიძლებოდა საზოგადოებისთვის ცოტა გასაგებად მიეწოდებინათ ინფორმაცია და გარკვევით ეთქვათ, რომ სტალინი არის სისხლისმსმელი, არ ვართ ჩვენ მისი მომხრე და არანაირი ძეგლის აღდგენას არ ვაპირებთ?! მაგრამ მათ ისეთი გაუგებარი კომენტარები გააკეთეს, რომ ყველას დარჩა შტაბეჭდილება, თითქოს, ძეგლს აბრუნებენ. პირადად მე ოფიციალური შეტყობინება მომივიდა კულტურის სამინისტროსგან, სადაც ეს განმარტება ეწერა და გარკვევით იყო ნათქვამი, რომ ძეგლი მუზეუმის ტერიტორიაზე დაიდგმება. მე რომ მიგზავნი ამ შეტყობინებას, არ შეიძლება გაუგზავნო საინფორმაციო საშუალებებსაც  და გააგებინო ხალხს რა ხდება? 

 

-         თქვენ თავად იყავით აღმასრულებელი ხელისუფლების წევრი. რამდენად ორგანიზებულად და კოორდინირებულად მოქმედებს მთავრობა?

 

-         ამ მხრივ  ნამდვილად სერიოზული პრობლემებია. არა მხოლოდ კომუნიკაციაში, არამედ კოორდინაციაშიც. ეს პრობლემები არსებობს და ეს რომ უარვყო თავის გასულელება იქნება.  თუმც,ა ეს არ არის ისეთი პრობლემები, რომლებიც შესაბამისი ნების შემთხვევაში რთული გადასაწყვეტი იქნება.  აქ არის კიდევ ერთი ობიექტური სიძნელეც.  თუნდაც ისევ წინა ხელისუფლებას რომ შევადაროთ - მათ შემთხვევაში ქვეყანას მართავდა ერთი პარტია ”ნაციონალური მოძრაობა”. ახლა კი მართავს კოალიცია, სადაც არის რამდენიმე პარტია და ყველა ამ პარტიას თავისი თავმჯდომარე ჰყავს. ბევრი რამ ჩვენ თვითონ გვაქვს გასარკვევი. კოალიციური რეჟიმი თუ არ მოაგვარე, საერთო შეთანხმება თუ ვერ მოხდა და ისე იქნა, რომ ერთი ერთს ამბობს და მეორე – მეორეს, ხალხი დაიბნევა. საზოგადოება მწყობრ სამსახურს მოითხოვს, მას ვერ აუხსნი, რომ ერთი ერთი პარტიაა და მეორე - მეორე.

 

-         ერთ-ერთ ინტერვიუში თქვით, რომ თქვენი გათავისუფლება პრემირ-მინისტრის გარეშე ვერ მოხდებოდა... როგორ ფიქრობთ,რით უნდა ყოფილიყო თქვენით უკმაყოფილო?  

 

-         ეს თავისთავად ვერ მოხდებოდა. ალბათ ჩაითვალა, რომ, რადგან  ახალი მინისტრია, მან უნდა აირჩიოს მოადგილეები. როგორც ჩანს, ასე იყო...

 

-         მართალია,რომ გათავისუფლებამდე ცოტა ხნით ადრე ბიძინა ივანიშვილთან ხალხის თანდასწრებით  იკამათეთ?

 

-         მე და ბიძინა ივანშვილი ხშირად ვკამათობდით. საერთოდ, ვისაც მისი პრესკონფერენცია უნახავს,  მიხვდებოდა რომ მას კამათი უყვარს - ჟურნალსიტებსაც ეკამათება ხოლმე.   არც მე ვარ ის ადამიანი, რომ საკუთარი აზრის გამოთქმისაგან თავი შევიკავო, ვისაც არ უნდა ვესაუბრებოდე.  ასე რომ, მასთან კამათი მომსვლია და თან არაერთხელ. მაგრამ ბიძინა ივანიშვილს აქვს კარგი თვისება -  შეიძლება გეკამათოს, მაგრამ შემდეგ  ამ კამათზე რეაგირებას არ მოახდენს  -  ეს როგორ გამიბედა და ახლა უნდა დავსაჯო – ასე არ ხდება ხოლმე.  რაც შეეხება ბევრი ხალხის თანდასწრებით კამათს, ეს არ ყოფილა.

 

-         გათავისუფლების შემდეგ სოციალურ ქსელში დაწერეთ, რომ ახლა ნებისმიერი სტატუსის და კომენტარის  დაწერას შეძლებთ. იქამდე რისი კომენტირებისგან შეიკავეთ თავი?

 

-         რა თქმა უნდა, თავისუფლების ხარისხი ახლა გაცილებით მეტი მაქვს. თუ ადრე ასიდან ვამბობდი ხუთს, ახლა ასიდან ვიტყვი ოთხმოცს.  როდესც რაღაც ძალიან არაადეკვატური ხდება, იმაზე არაფრის თქმა არ გამოდის. შავზე თეთრი არასდროს უნდა თქვა. შეიძლება გაჩუმდე, მაგრამ შავზე თეთრიაო - ამის მტკიცება არ შეიძლება. ეს არასწორია და წინა ხელისუფლება ამას რომ აკეთებდა, იმიტომაც წავიდა მათი საქმე ასე.

 

-          გიორგი მარგველაშვილი უპირობო საპრეზიდენტო კანდიდატიაო,თქვით... როგორ ფიქრობთ, რატომ არის მარგველაშვილი უპირობო -  თავის თვისებების გამო თუ იმიტომ, რომ ის ბიძინა ივანიშვილმა წარადგინა?

 

-         ჯერ-ჯერობით, რა თქმა უნდა, იმიტომ, რომ ის ბიძინა ივანიშვილის წარდგენილია.რეგიონებში ჯერ საერთოდ არ იცნობენ. რაც შეეხება პიროვნულ თვისებებს, წინასაარჩევნო კამპანია აქვს წინ და ვნახოთ, როგორ გამოავლენს თავს. თუ იმასაც გავითვალისწინებთ, რომ კონსტიტუციის ცვლილების შემდეგ, ცოტა ”სხვა” პრეზიდენტს ვირჩევთ... ჩვენთან ხალხს აქვს ჩამოყალიბებული სტერეოტიპი, როგორი უნდა იყოს პრეზიდენტი.  გიორგი მარგველაშვილმა უნდა წარმოაჩინოს თავი და დაანახოს ხალხს, რომ ის შეესაბამაება ამ სტერეოტიპს.

 

-         თქვენ ახლო შეხება გქონდათ გიორგი მარგველაშვილთან. როგორ ფიქრობთ არ შეეძლო ”ქართულ ოცნებას” უკეთესი საპრეზიდენტო კანდიდატის წარდგენა?

 

-         ჩემი მხრიდან სწორი არ იქნება იმის თქმა, რომ შეეძლო ან არ შეეძლო.  მართალი გითხრათ, ამ შერჩევაში მონაწილეობა პირადად არ მიმიღია. ნამდვილად არ ვფიქრობ, რომ ის ცუდი კანდიდატია. მაგრამ გააჩნია, როგორ ჩაატარებს საარჩევნო კამპანიას, როგორ წარმოაჩენს თავს.

 

-         სხვა საპრეზიდენტო კანდიდატებზე რას იტყვით? როგორ ფიქრობთ,დავით ბაქრაძეს უფრო დიდი შანსები აქვს თუ ნინო ბურჯანაძეს?

 

-         ასე თუ გაგრძელდა, ბურჯანაძე სერიოზულად “აკრეფს”. თუ სალომე ზურაბიშვილიც იქნა კანდიდატი, ისიც წაიღებს ხმებს. რაც შეეხება ბაქრაძეს, მას და ნაციონალურ მოძრაობას ჰყავს ძალიან მყარი ამომრჩეველი.   ეს არ არის საზოგადოების დიდი ნაწილი, მაგრამ მყარი ნაწილია.  იმის შანსი, რომ ამომრჩეველი გაზარდოს, ვფიქრობ,  რომ ბაქრაძეს თითქმის არ აქვს - რაც არის, ეგ არის.  ასევე დიდწილად არის  დამოკიდებული ბაქრაძის პროცენტი იმაზე, თუ   რამდენად მივა მისი ამომრჩეველი არჩევნებზე. შეიძლება ბევრმა იფიქროს, რომ მაინც მარგველაშვილი მოიგებს და არჩევნებზე არ წავიდეს.  რაც შეეხება ნინო ბურჯანაძის ამომრჩეველს, ეს ის ხალხია, ვისთვისაც რუსეთთან ურთიერთობა არის პრიორიტეტული, ვინც უფრო რადიკალურია და მიიჩნევს,  რომ ნაციონალური მოძრაობა უნდა აიკრძალოს - მოკლედ, პრორუსულ-რადიკალური ელექტორატი. თვითონ ქალბატონი ნინო ამბობს, რომ ასეთი ხალხი ბევრია -  მე ასე არ ვფიქრობ.

-         თუ “ქართული ოცნებისას” არ ჩავთვლით, პირადად თქვენთვის რომელი კანდიდატია მისაღები,?

 

-         შემიძლია ვთქვა, რომ ნინო ბურჯანაძის გასვლას ნამდვილად არ ვისურვებდი.  იმიტომ, რომ ეს იქნებოდა ძალიან ცუდი ტენდენციის მაჩვენებელი. ბურჯანაძე პიროვნულად საკმაოდ გამოცდილი პოლიტიკოსია და არ არის ის ფიგურა, რომელიც დაიკარგება, მაგრამ მას მოჰყვება ძალიან მძიმე შლეიფი. მის გარემოცვაში მყოფი ხალხის შეხედულებები ხშირ შემთხვევაში, უბრალოდ, ქართული სახელმწიფოს წინააღმდეგ არის მიმართული.  რუსეთთან ურთიერთობის დარეგულირება ბუნებრივია  კარგია, მაგრამ ანტიდასავლურობა და ანტიქართულობა ჩემთვის დაახლოებით ერთიდაიგივეა. ჩვენი  გეორგაფიულ გარემოს გათვალისწინებით, თუ არ ვიქნებით ევროატლანტიკური სივრცის ნაწილი, მაშინ უნდა ვიყოთ რუსეთის  კოლონია, სხვა არჩევანი, ძალიანაც რომ მოვინდომოთ, უბრალოდ, არ გვაქვს.  თუ გვინდა რომ, როგორც სახელმწიფო გადავრჩეთ  და განვითარების შანსი გვქონდეს, მაშინ უნდა წავიდეთ დასავლეთისკენ - ეს არ არის ჩემი ახირება. ის ტენდენციები, რაც საქართველოს დასავლეთისაკენ სწრაფვას ხელს უშლის, ხელს უშლის საქართველოს სახელმწიფოს - ამაზე დავა არ უნდა იყოს.  ნატო-ზე და დასავლურ ორიენტაციაზე უარის თქმა არასწორად მიმაჩნია, ბურჯანაძის გარემოცვაში კი არის ხალხი, რომელიც ამბობს, რომ დასავლეთი არის გარყვნილების ბუდე, რომელმაც შემოგვისია სექტანტები და ჰომოსექსუალისტები...  ასეთი ხალხი მას არა ერთი და ორი ჰყავს. ეს ხალხი პარლამენტში რომ დაჯდეს და კანონი მიიღოს, რაღაც საშინელება მოხდება.

          რაც შეეხება ”ნაციონალურ მოძრაობას”,  ჩემი დამოკიდებულება მათ მიმართ     ცნობილია. ვფიქრობ, რომ ეს იყო პრაქტიკულად დანაშაულებრივი სისტემა. არ მიმაჩნია, რომ ეს ხალხი ამ განზრახვით მოვიდა და  ქვეყნის დაქცევა უნდოდა, მაგრამ ასეთად ჩამოყალიბდა. მე ვფიქრობდი, რომ არ იქნება ცუდი, თუ ეს გუნდი მოახდენს რებრენდინგს, გაემიჯნება დანაშაულებრივ ჯგუფს და მოხდება გუნდის განახლება. შამწუხაროდ, ჯერჯერობით ეს ვერ ხდება. ბაქრაძე ნამდვილად არ არის ოდიოზური ფიგურა, მაგრამ წარსულის ეს მძიმე ტვირთი მათ იმდენად აწევთ მხრებზე, რომ... მათი მთავარი ლიდერი ჯერჯერობით მაინც მიხეილ სააკაშვილია.

 

-         “ბანკომატების” საქმის კომენტირებისას თქვით - თუ ასე გავაგრძელეთ ”ნაციონალურ მოძრაობას” დავემსაგვესბითო. რა ნიშნებს ხედავთ?

 

-         ძალიან კარგად მახსოვს, რა იყო ”ნაციონალური მოძრაობა” ხელისუფლებაში მოსვლის დროს. ძალიან კარგად ვიცნობდი მიხეილ სააკაშვილს და მასთან დაახლოებულ პირად ვითვლებოდი, გიგა ბოკერიასთან ერთად კი ათი წელი ერთ ოთახში ვიჯექი. კარგად ვიცნობდი ზურა ადეიშვილს, ბაჩო ახალაიას....  მაშინ არ ვფიქრობდი, რომ ეს ადამიანები  ქვეყნის დამაქცეველნი არიან. პირველი შეცდომა, რაც ”ნაციონალურმა მოძრაობამ” დაუშვა, ის იყო, რომ იფიქრეს, ყველაფერი მარტო ჩვენ ვიცითო, ხალხმა არაფერი იცის და ამიტომ ყველაფერი ხელში უნდა ავიღოთ, ყველაფერზე კონტროლი უნდა დავამყაროთ და ასე ვმართოთ ქვეყანაო. ქვეყნის ასეთი მართვა ყოველთვის მიდის დიქტატურისკენ. თუ ბიზნესიც შენ გააკონტროლე, მასმედიაც, სკოლებიც და კონცერტებიც, მაშინ, აი, ციხის კადრებში რომ ჩანან, ისეთ ჯალათებზე მოთხოვნილება აუცილებლად გაჩნდება - ვიღაცამ ხომ უნდა უზრუნვლყოს რომ  ყველა შენ დაგემორჩილოს... ამან მიიყვანა ”ნაციონალური მოძრაობა” იმ დანაშაულებებამდე.

           ”ქართულ ოცნებაში” ნიშნები არ დამინახავს.  ჩემი ეს გამონათქვამი კონკრეტულ თემას - ”ბანკომატების საქმეს” ეხებოდა. დაიჭირეს ადამიანები და მტკიცებულება იყო ის, თუ როგორ იღებენ ბანკომატიდან ფულს - ეს რა მტკიცებულებაა? თურმე, როგორ შეიძლება სახელმწიფო პირებმა ”აღტკინებულებმა” გამოიტანონ ფული ბანკომატიდან... აღტკინებულები იყვნენ, ეგზალტირებულები თუ წურბელებით კისერზე, არ ვიცი, მაგრამ ეს მტკიცებულება არ არის და არც ეს  მხატვრული მეტაფორული მეტყველება უნდა იყოს სახელმწიფოს ოფიციალურ განცხადებაში.  

არ შეიძლება ადამიანი ასე აჩვენო, რაღაც შავ-თეთრი კადრებით, რომ თითქოს რამე დააშავა... ვინმეს დაჭერაზე უფრო მნიშვნელოვანი ჩვენთვის  კანონის და სამართლებრივი პროცედურების დაცვა უნდა იყოს.  დამნაშავის დაკავება ძალიან მნიშვნელოვანია, მაგრამ ეს  სამართლებრივი ნორმების დაცვით უნდა მოხდეს.

თუ იმის გამო, რომ ხალხი გამწარებულია და სურს, კონკრეტული ადამიანები ციხეში იხილოს, ჩვენ მტკიცებულებების გარეშე ვინმეს ციხეში ჩავსვამთ,  მაშინ აუცილებლად დავემსაგვსებით ”ნაციონალურ მოძრაობას”.  მათაც, ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, შევარდნაძის დროინდელი ჩინოვნიკები დაიჭირეს და, ხშირ შემთხვევაში, ეს დაჭერები მტკიცებულბების გარეშე ხდებოდა. ძალიან კარგად ვიცი, ბაჩო ახალაია ვინც არის, მაგრამ ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ ის ციხეში  მტკიცებულებების საფუძველზე ჩაჯდეს.

 

-         აინტერესოა, “ქართულმა ოცნებამ” ხომ არ გაგიცრუათ ის მოლოდინი, რაც ოქტომბრის არჩევნებამდე გქონდათ?

-         არა.  წინა ხელისუფლების პირობებში ხალხს ეშინოდა აზრის გამოთქმა, არჩევნების შემდეგ  უკვე ყველამ დაიწყო ხმის ამოღება და ახლა ის ვჩანვართ, რაც რეალურად ვართ. სააკაშვილის ხელისუფლება კი გვთავაზობდა აბსოლუტურად სხვა საქართველოს,  ვირტუალურ რეალობას...

 

-         დაწყებულია ლაპარაკი იმაზე, რომ ”ქართული ოცნება” მალე დაიშლება. ამბობენ, რომ  პირველი  სწორედ ”რესპუბლიკური პარტია” იქნებავინც კოალიციას გამოეყოფა...

 

-         ჯერ-ჯერობით კოალიციაში უთანხმოება არ არის. კოალიციის გარეთ არიან გარკვეული პარტიები, რომელთაც უნდათ კოალიციის წევრობა, არ გამოსდით და პრობლემას ”რესპუბლიკელებში” ხედავენ.  კოალიციის დატოვებას არ ვაპირებთ, თუმცა, არც იმას ვიტყვი, რომ  ჩვენი იქ ყოფნა  მარადიული იქნება. ჩვენ საზოგადოების წინაშე ერთობლივი ვალდებულებები გვაქვს აღებული. ალბათ საპრეზიდენტო არჩვენებამდე,  უფრო მკაფიოდ უნდა გამოვკვეთოთ, რას ვაპირებთ;  რა გეგმა გვაქვს ეკონომიკური თვალსაზრისით, მერე კი მეტ-ნაკლებად შეთანხმებული პოზიციით წარვსდგეთ საზოგადოების წინაშე  და შევასრულოთ ის ვალდებულება, რაც  ერთობლივად ავიღეთ. შემდეგ კი, არ ვიცი, რამდენი ხნის მერე,  მაგრამ, ბუნებრივია, ჩვენ მთელი ცხოვრება ყველა ერთად არ ვიქნებით.

 

მოამზადა თიკა ნიკოლაძემ

მსგავსი სიახლეები

Developed by: Giorgi Mshvenieradze
© 2013-2014 IVERIA.BIZ საავტორო უფლებები დაცულია