ასოცირების ხელშეკრულებით ვიყიდეთ მატარებელის ბილეთი, რომელიც მიგვიყვანს იქ, სადავ ჩვენი საზოგადოება ისწრაფვის

ამოსაბეჭდი ვერსია შრიფტის დაპატარავება | შრიფტი | შრიფტის მომატება ?
30-06-2014, 21:17 | ინტერვიუ | ნანახია - 1516

ინტერვიუ საქართველოს ყოფილ საგარეო საქმეთა მინისტრთან გრიგოლ ვაშაძესთან

 

მაია ჭალაგანიძე

 

 - დღეს ისტორიული დღეა ჩვენი ქვეყნისთვის, - ხელი მოეწერება ევროპის კავშირთან საქართველოს ასოცირების შესახებ შეთანხმებას. ცხადია, მთელი ჩვენი ისტორიის მანძილზე ვემზადებოდით, ვიბრძოდით ევროპისთვის, მაგრამ როგორ დაიწყო მზადება კონკრეტულად ამ ხელშეკრულებისთვის?

 

 - ასოცირების ხელშეკრულებაზე მუშაობა 2010 წელს დაიწყო. ხატოვანი და ამაღლებული დეტალები ამ პროცესს არ ახლდა, ეს იყო ჩვეულებრივი შავი სამუშაო, რასაც წინ უძღოდა შეხვედრები ევროპის კავშირის წევრი ქვეყნის პირველ პირებთან, მუშაობა ევროპის კავშირის კომისიასთან და ა.შ.

 

 - მაშინ ჩანდა ისეთი რამ, რაც ამ გზაზე დაგვაბრკოლებდა?

 

 - ძალიან მნიშვნელოვან საკითხს მინდა გავუსვა ხაზი - ევროპის კავშირის კომისია არის უზარმაზარი ბიუროკრატიული სტრუქტურა და საქმე რომ იწყება, ის აუცილებლად შედეგით უნდა დასრულდეს. ჩვენ და განსაკუთრებით ჩვენს პარტნიორებს რომ გვქონოდა რაიმე შეგრძნება, რომ ამ ხელშკრულებას წინ დაბრკოლება ელოდა, მოლაპარაკებები უბრალოდ არ დაიწყებოდა.

  ეს არის უზარმაზარი დოკუმენტი, რომელიც განსაზღვრავს ევროპასთან ჩვენს თანამშრომლობას ეკონომიკის, ვაჭრობის, ტრანსპორტის და სხვა სფეროებში. დოკუმენტი არის უკიდურესად სპეციფიკური და დეტალიზებული. ექსპერტებს ძალიან დიდი ხანი მოუწიათ ამაზე მუშაობა. ევროკავშირთან ამ თემებზე მუშაობის დასაწყისში ყველამ ვიცოდით, რომ ეს აუცილებლად ასოცირების ხელშეკრულებაზე ხელმოწერით დამთავრდებოდა.

 

 - და დღეიდან რა ეტაპი იწყება ჩვენი ქვეყნის ცხოვრებაში?

 

 - ამ ხელშეკრულების მნიშვნელობას ნურც ძალიან გავაზვიადებთ და ნურც ნურაფერს დავაკლებთ. ასოცირებს ხელშეკრულება არ არის ყველა იმ გამოწვევის პანაცეა, რაც საქართველოს წინ უდგას. თუმცა, უდავოა, რომ ეს ძალიან მნიშვნელოვანი პოლიტიკური და დიპლომატიური მოვლენაა. სიმბოლურად თუ ავხსნით – ასოცირების ხელშეკრულებით ჩვენ ვიყიდეთ იმ მატარებელის ბილეთი, რომელიც საბოლოოდ მიგვიყვანს წერტილამდე, სადაც ჩვენ, როგორც საზოგადოება ვისწრაფვით.

 

  - და ეს პროცესი ამიერიდან შეუქცევადი იქნება?

 

 - ნამდვილად იქნება შეუქცევადი. საქართველოს ყველა მოქალაქემ უნდა გადაათვალიეროს ეს ხელშეკრულება, რადგან ჩვენ ვალდებულებები გვაქვს აღებული - საქართველოს კანონმდებლობა ნელ-ნელა სრულიად უნდა შეესაბამებოდეს ევროპის კავშირის კანონმდებლობას. ბნელეთის მოციქულების პროპაგანდას რომ არ დაუჯერონ ჩვენმა მოქალაქეებმა და მკითხველებმა, ხაზს გავუსვამ ერთ გარემოებას - ასოცირების ხელშეკრულებაში არაფერია ისეთი, რაც ზღუდავს საქართველოს სუვერენიტეტს, ჩვენს სუვერენულ ნებას, ისე განვსაზღვროთ ჩვენი ცხოვრება, როგორც გვსურს. ხელშეკრულებაში ჩადებულია პრინციპები, რომელიც ისედაც ჩვენი საზოგადოების მოთხოვნაა და რომელზეც უნდა დაეფუძნოს ჩვენი საზოგადოებრივი ცხოვრება. თუ გვინდა ეფექტურად მოქმედი სახელმწიფოს შექმნა, ევროპის კავშირისგან დამოუკიდებლადაც უნდა გავაკეთოთ ის, რაც ასოცირების ხელშეკრულებაში წერია მართლმსაჯულების, ადამიანის უფლებების, კანონის უზენაესობის და ა.შ. შესახებ. ჩვენ ავიღეთ ბილეთი, ჩავჯდებით ამ მატარებელში, სხვა საქმეა რამდენი ხანი დაჭირდება მოგზაურობას, მაგრამ უკვე მივდივართ იმ მიმართულებით, რაც ქვეყნის მოსახლეობის 82 პროცენტს სურს.

 

  - რუსეთთან ურთიერთობის საკითხებში საქართველოს პრემიერ-მინისტრის სპეციალური წარმომადგენლის, ზურაბ აბაშიძის განცხადებით: "ჩვენ მივედით იმ დღემდე, როცა ასოცირების შეთანხმებას მოვაწერთ ხელს და რუსეთი ხელისშემშლელი ფაქტორი არ იქნება". ჩვენ კი ჩავჯექით მატარებელში, მაგრამ რუსები დარჩნენ ბაქანზე?

 

 - დღევანდელი ხელისუფლების ზოგიერთ წარმომადგენელს არც კი ესმის, რაოდენ დამამცირებელია ჩვენი სუვერენიტეტისთვის ფრაზა, რომ  რუსებს საქართველოს მიერ ასოცირების ხელშეკრულების ხელმოწერის საწინააღმდეგო არაფერი აქვთ... უტვინო რიტორიკის მძევლად იქცნენ და ვეღარც კი ამჩნევენ, რა სისულელეს ამბობენ. ხელისუფლებაში მყოფი ზოგიერთი "ამხანაგის" გარდა, საქართველოს არც ერთ მოქალაქეს არ აინტერესებს, რას ამბობს კარასინი და როგორ უყურებს ის საქართველოს მიერ ასოცირების ხელშეკრულების ხელმოწერას. რა თქმა უნდა, რუსეთს ეს ფაქტი გულზე არ ეხატება, მაგრამ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ პირველად მოხდა ისე, რომ სხვა ქვეყანაში შექმნილმა სიტუაციამ საქართველოს დარტყმა ააცილა...

 

 - უკრაინის მოვლენებს გულისხმობთ?

 

 - დიახ. აქამდე სულ ისე ხდებოდა, რომ პირდაპირ ვიღებდით დარტყმას რუსეთისგან ჩვენდამი მისი ინტერესების გამო. ახლა რუსეთს იმის რესურსი არ აქვს, რომ კიდევ მიიღოს დამსჯელი ზომები მეორე სუვერენული სახელმწიფოს წინააღმდეგ, რომელიც საუბედუროდ, მის მეზობლად არის, თორემ დარწმუნებული იყავით, ამას აუცილებლად გააკეთებდა.

  ოფიციალურ მოსკოვს ბრწყინვალედ ესმის, რომ საქართველოს, მოლდოვას და უკრაინის მიერ ევროკავშირის მიმართულებით გადადგმული ყოველი ნაბიჯი ამ სახელმწიფოებს აშორებს იმ ჭაობს, რასაც პოსტსაბჭოთა სივრცე ქვია და რასაც მალე დაარქმევენ "ევრაზიულ კავშირს".

 

 - ეს ხელშეკრულება, სურვილის შემთხვევაში, არ გვართმევს კიდევ სხვა რომელიმე გაერთიანებაში შესვლის უფლებას. თუმცა, არ ანელებს, მაგალითად, "ევრაზულ კავშირში" ჩვენი გაწევრიანების საფრთხეს...

 - მთავარია, ძალიან სწრაფად გავაკეთოთ ის, რასაც ასოცირების ხელშეკრულება გვავალდებულებს - იქნება ეს პოლიტიკური პრინციპები, ადამიანის უფლებები, მართლმსაჯულება, ეკონომიკა, ტრანსპორტი თუ საბანკო სფერო. ესეც არის იმის გარანტია, რომ საქართველო "ევრაზიულ კავშირში" არ აღმოჩნდება.

  გარდა ამისა – ვერც ერთი მთავრობა ვერ მიიღებს "ევრაზიულ კავშირში" გაწევრიანების გადაწყვეტილებას დამოუკიდებლად, დახურულ კარს მიღმა, ეს ჯერ საზოგადოებას უნდა ჰკითხოს და მჯერა, საკადრის პასუხს მიიღებს. თუ ვიღაც გადაირია თავის კაბინეტში, დაკარგა შეხება რეალობასთან და საქართველოს სახელით გადაწყვიტა "ევრაზიულ კავშირში" შესვლა, დამიჯერეთ, ეს იმ ხელისუფლების პოლიტიკური გზით დამხობის პირველი ნაბიჯი იქნება.  

  თავი რომ დავანებოთ საშუალო სტატისტიკური მოქალაქის მენტალობას, პოლიტიკურ სიმპატიებს, არჩევანს – მაგალითად, ყაზანი ურჩევნია თუ ამსტერდამი – ციფრებს ვერ გავექცევით - თუ ევრაზიული კავშირი იმ სახით შედგა, როგორც პუტინს უნდა, ლაპარაკი იქნება 2 ტრილიონიან ბაზარზე, ხოლო ასოცირების ხელშეკრულება სერიოზული ხელმოსაკიდი დოკუმენტია 16,8 ტრილიონ ევროიან ბაზარზე შესასვლელად. განსხვავება ხომ ნამდვილად არის?  

 

  - თუმცა, ჩვენ ვართ მოწმენი რუსეთთან სრულიად გაუმჭვირვალე მოლაპარაკებებისა (აბაშიძე-კარასინის ფორმატი). რუსული მედიიდან გახდა ცნობილი, რომ ქართველი და რუსი ექსპერტები ისაუბრებენ საქართველოსა და ევროკავშირს შორის ასოცირების ხელშეკრულების ეკონომიკურ ასპექტებზე. რა სიგნალია ეს დასავლეთისთვის? როგორ ჩანს ეს იქიდან?

 

  - ჩემთვის, როგორც საქართველოს მოქალაქისთვის, ეს სრულიად აღმაშფოთებელია. ამას მე ვუყურებ სამართლებრივი თვალსაზრისით და ეს არის საქართველოს სუვერენიტეტის შეზღუდვა. არავის აქვს უფლება, მთელი ქვეყნის სახელით ელაპარაკოს რუს ექსპერტებს იმაზე, თუ რა შედეგები ექნება საქართველოს მიერ მესამე ქვეყანასთან/ორგანიზაციასთან ხელშეკრულების ხელმოწერას. პირდაპირი მნიშვნელობით გადაგვაყოლეს ტარხუნის და მწვანილის რუსეთში შეტანას. ეს აღმაშფოთებელი ფაქტია!

 

 - დასავლელი პარტნიორები ყოველთვის გვეუბნებოდნენ რუსეთთან ურთიერობები გაგვერკვია. ეს არის ის, რასაც დასავლეთი ელის ჩვენგან რუსეთის მიმართულებით?

 

 - უკაცრავად, მაგრამ აბაშიძეზე მეტ დასავლელ ჩინოვნიკს დღესაც ვხვდები და ნუ მიყვებიან, რას გვეუბნება დასავლეთი. დასავლეთი არ გვეუბნება, თქვენი სუვერენიტეტი შელახეთო. ჩვენი პარტნიორები გვეუბნებიან, სცადეთ რუსეთთან ურთიერთობების ნორმალიზებაო, თუმცა, ახლა ამასაც არავინ აღარ გვეუბნება, რადგან ყველა მშვენივრად ხედავს, რა ხდება უკრაინაში.

  მე მარტივი კითხვა მაქვს - როგორ აპირებთ სვლას ევროკავშირისა და ნატო-სკენ და ამავე დროს "რუსეთან ურთიერთობების დალაგებას?!" რა ჯადოსნური ჯოხი აქვს ამ მთავრობას, რომელიც აბსოლუტურად არაპროფესიონალი და უნიათო აღმოჩნდა ყველა დანარჩენ საკითხში, რომ ამ საკითხში სასწაული მოახდინოს?! უპირველეს ყოვლისა, ამას უნდა შევხედოთ სამართლებრივი კუთხით - ჩვენ ვთანხმდებით ვიღაც ამვლელ-ჩამვლელთან საუბარს, კონსულტაციებს და განხილვებს, რაც  აღმაშფოთებელია.

  მეორე - ამ ნაბიჯებით ბრიუსელი არასწორ სიგნალს იღებს – ჩვენ ნებაყოფლობით ვთანხმდებით რაღაც ბუფერულ როლს და იმას, რომ ვართ რუსეთის პრივილეგირებული ინტერესების სფერო და ვალდებულები ვართ, ნაბიჯის გადადგმამდე ვიღაცას ეს მოვახსენოთ.

  მესამე და ყველაზე აღმაშფოთებელი - ჩვენ ძალიან ცუდ პრეცედენტს ვქმნით იმ სახელმწიფოების სასარგებლოდ, რომლებიც სკეპტიკურად არიან განწყობილი აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნების მიმართ და რომლებიც ყველა ინსტრუმენტს გამოიყენებენ, რათა დაამუხრუჭონ ჩვენი წინსვლა ევროპის კავშირისა და ნატო-სკენ.

 

  - საინტერესოა თქვენი კომენტარი კავკასიასადაცენტრალურაზიაში ნატო-სგენერალურიმდივნისსპეციალურიწარმომადგენლის, ჯეიმს აპატურაის განცხადებაზე: "არცერთიქართველიპოლიტიკოსიარმეუბნება, რომამწუთშისაქართველონატო-წევრობისთვისარისმზად." და აგრეთვე თავდაცვის მინისტრის, ირაკლი ალასანიას საპასუხო განცხადებაზე: "საქართველონატო-შისრულიინტეგრაციისთვისმზადარარის."

 

 - ინგლისელები და ამერიკელები ამას ეძახიან Lipservice. ამ მთავრობამ იცის საზოგადოების განწყობა და შიგნით გამუდმებით გველაპარაკებიან იმაზე, რომ მათ მტკიცე გადაწყვეტილებას ქართველ ხალხთან ერთად იარონ ნატო-ს მიმართულებით, ვერავინ შეარყევს. რეალურად კი, არავითარი მუშაობა არ ტარდება, ჩვენი მოკავშირეები არ იღებენ სწორ გზავნილებს თბილისიდან. როგორც ახლა აღმოჩნდა, იმასაც კი არ ვეუბნებით, რომ მზად ვართ წევრობისთვის. ამას ჩვენ 2012 წლის 1 ოქტომბრამდე გამუდმებით ვუმეორებდით.

  არა მგონია აპატურაის ეს წამოსცდენოდა, თუმცა ხანდახან ყველას მოსდის ეს. მისი განცხადებით გამოდის, რომ ვოიაჟები ბრიუსელში ტელევიზორში ლამაზი სურათის გამოსაჩენად არის და სინამდვილეში საქმე არ კეთდება.

  მრავალჯერ გვითქვამს მე და ჩემს კოლეგებს და ახლაც შეუიარაღებელი თვალით ჩანს, რომ საქართველოს დღევანდელ ხელისუფლებას არ აქვს გააზრებული, დალაგებული, მოფიქრებული, ინსტრუმენტებით დატვირთული საგარეო პოლიტიკური მოქმედების გეგმა, მათ შორის, არც ნატო-ს მიმართულებით. როდესაც საქართველოს თავდაცვის მინისტრი გამოდის და ადასტურებს, რომ არ ვართ მზად ნატო-სთვის, ამის შემდეგ ვის რაზე უნდა ელაპარაკო?

  ჩვენს ხელისუფლებას ეს რომ არ გაემეორებინა გაუთავებლად, "აიპაპიდან" ვერ გადავიდოდით შემდეგ ეტაპზე; ომის მერე ვერ მივიღებდით ნატო-საქართველოს კომისიას, რომელიც არცთუ ბევრ ქვეყანას აქვს; ვერ მივიღებდით სპეციალურად ჩვენთვის გამიზნულ სამოქმედო გეგმას. ამასობაში, ფაქტობრივად, 2 წელი დაიკარგა.

  ჯერ კიდევ 2013 წლის თებერვალში გითხარით ინტერვიუში, რომ არჩევნების შემდეგ, 2012 წლის ზამთარში გვქონდა უნიკალური შანსი, გვერდით გადადგვედო ეს კავკასიური ვენდეტა, ღვარძლის ნთხევა ტელევიზიებიდან და საქმისთვის მიგვეხედა, მაგრამ ეს შესაძლებლობა ხელიდან გავუშვით. როდის იქნება შემდეგი შესაძლებლობა, არავინ იცის, მით უფრო უკრაინის ფონზე.

 

 - უკრაინის მოვლენები ჩვენთვის სასარგებლო არ იქნება?

 

 - არა. ძალიანაც რომ მოვინდომოთ, ვეღარ ჩავებმევით უკრაინას იმიტომ, რომ საქართველოს ხელისუფლება ამ კრიზისის დროს ისე იქცეოდა, თითქოს ეს მარსზე ხდებოდა და ჩვენ არ გვეხებოდა. თუ არ ჩავთვლით პოროშენკოს ინაუგურაციას, სადაც პრეზიდენტს რომ ეძახის თავის თავს, ის ჩავიდა, და კიდევ კიევში ჩატარებულ კონფერენციას, რომელზეც ერთ-ერთი მინისტრი იყო ჩასული, საქართველოს არც ერთი თანამდებობის პირი არ იყო იქ იმ საშინელ დღეებში, როდესაც უკრაინას 26 000 კვ.კმ. ჯერ ოკუპირებული ქონდა, შემდეგ ანექსირებული. არც მაშინ ჩასულა ვინმე, როცა ლუგანსკში, კრამატორკსში, დონეცკში, სლავიანსკში და ა.შ. სამოქალაქო ომის გაღვივებას ცდილობდა რუსეთი და როცა კოვზი ნაცარში ჩაუვარდა, პირდაპირ სამხედრო ტერორისტულ ოპერაციაზე გადავიდა. ამიტომ აღარ გამოგვივა უკრაინასთან ჩაბმა.

  გარდა ამისა, უკრაინის მაგალითმა აჩვენა, რამდენად დაბნეულები არიან დასავლელი პოლიტიკოსები, დიპლომატები და რა განწყობაა დედაქალაქებში – დღემდე ვერ მოიფიქრეს ეფექტური პასუხი იმ გამოწვევებისთვის, რაც მოსკოვიდან მოდის. კრემლი ძალიან ცდება თუ გონია, რომ დღეს ყირიმზე კითხვების არდასმა დემოკრატიული სამყაროს ამ თემასთან შეგუებას ნიშნავს, მაგრამ დემოკრატიული ხელისუფლების ბუნებიდან გამომდინარე, ჩვენს მოკავშირეებს გარკვეული დრო დაჭირდებათ ეფექტური საპასუხო ზომების მოსაფიქრებლად და შემდეგ განსახორციელებლად.

  დასავლეთის ადეკვატური პასუხი ყველა მოვლენას ყირიმში გააჩერებდა და აღარ ექნებოდა კრემლს ცდუნება, ეს გაეგრძელებინა სამხრეთ-აღმოსავლეთ უკრაინაში.

  ეს არის პროცესი. სსრკ-ს ავღანეთში შეჭრის მომენტიდან ეფექტური ზომების მიღებამდე 2 წელი გავიდა. სამხედრო-ტერორისტული ოპერაცია რუსეთმა უკრაინაში დაიწყო დეკემბერში, ახლა ივნისია, არ გასულა საკმარისი დრო. დასავლეთს ჭირდება ეს პაუზა. დემოკრატიული ხელისუფლების ბუნებიდან გამომდინარე, ვერც ერთ მკვეთრ გადაწყვეტილებას ეს ქვეყნები ვერ მიიღებენ იმიტომ, რომ ქვეყანა (ან ალიანსი) მიჩვეულია დადგენილი პროცედურით ცხოვრებას, ვერ გადაახტება ამ პროცედურას. მაგრამ, პასუხი აუცილებლად იქნება და ჩვენ ამ დროისთვის მომზადებული უნდა ვიყოთ. როგორ გგონიათ, წაგვადგება თავდაცვის მინისტრის განცხადება, რომ საქართველო მზად არ არის ნატო-ს წევრობისთვის?! შეიძლება თვითონ არ არის მზად პიროვნულად, მაგრამ 2012 წელს საქართველო მზად იყო ამისთვის. შემდეგ, როცა ამ სიტყვებს სკეპტიკოსი სახელმწიფოები წინ დაგვახვედრებენ, რამდენი დროის დახარჯვა მოგვიწევს პასუხის გასაცემად?!

 

  - სექტემბერში, უელსისსამიტზესაქართველომშესაძლოა, "გაძლიერებულითანამშრომლობის" პაკეტიმიიღოს. ჩვენი მოკავშირეების ამგვარი თავშეკავება საქართველოში მცხოვრებ ატლანტისტებსაც კი პესიმისტურად განაწყობს. შეიძლება გაძლიერდეს ეს ნიჰილისტური განწყობები მით უფრო, პრორუსული ძალების გააქტიურების ფონზე?

 

 - ჩვენი ბუნებიდან გამომდინარე უცბად, ენთუზიაზმით ვენთებით რაღაც იდეის გარშემო და თუ ამ იდეამ პირდაპირ არ შეგვიყვანა სამოთხეში, ზუსტად ასეთივე ტემპით იწყება სკეპსისი.

  არაფერი უკიდურესად ტრაგიკული არ მომხდარა, ეს პროცესია, უნდა ვიმუშაოთ, მუდმივად ვუმეოროთ ყველას, რომ ევროატლანტიკური ინტეგრაცია ქართველი ერის გადაწყვეტილებაა და საქართველო ამისთვის მზად არის. საქართველო მართლაც მზად არის ამისთვის. უბრალოდ, დღე და ღამე უნდა ვიმუშაოთ. ნატო-ში საქართველოს გაწევრიანება მხოლოდ და მხოლოდ დასავლეთის პოლიტიკური ნების საკითხია.

  მოდით, ასე შევხედოთ – როდესაც 90-იან წლებში სამოქალაქო ომს ვაჩაღებდით ჩვენსავე ქვეყანაში, ბალტიელები მოფიქრებულად და მშვიდად იწყებდნენ დამოუკიდებელი სახელმწიფოს შენებას. იმ დროისთვის მათ უკვე გაცხადებული ქონდათ, რომ აპირებენ ნატო-ში გაწევრინებას. იმ მომენტიდან ნატო-ში ბალტიელების გაწევრიანებამდე 14 წელი გავიდა - ბალტიის ქვეყნები ნატო-ში 2004 წელს მიიღეს. 1993 წელს, ვაშინგტონის სამიტზე ბალტიის ქვეყნებისთვის საზეიმო პირობა ჰქონდათ მიცემული, რომ ნატო-ს წევრები გახდებოდნენ. ყველაფერი ისევ გერმანიამ დაბლოკა და სხვათა შორის, მაშინ ვაშინგტონში, ბალტიის ქვეყნების წინსვლის შესაფასებლად მოიგონეს მაპ-ი.

  ჩვენ, რეალურად, ნატო-ზე მუშაობა 2004 წელს დავიწყეთ. პირველად ეს აზრი ხმამაღლა გამოითქვა 1996 თუ 1997 წელს, თუმცა ის, რასაც მუშაობა ქვია და რასაც ბალტია 1991 წლიდან აკეთებდა, ჩვენ 2004 წლიდან დავიწყეთ. გავიდა 10 წელი. ჯერ ბალტიის ვადასაც არ გადაგვიცილებია. ამას ჭირდება მოთმინება, არავითარი სკეპსისი, ტრაგიზმი და არავითარი პანიკა - მხოლოდ ხელისუფლების კოორდინირებული მუშაობა. ყველას უნდა ახსოვდეს ერთი რამ – ბერლინში ვიზიტის და პროტოკოლით გათვალისწინებული ღონისძიებებით დახვედრის შინაარსად მიღება არ შეიძლება. ვიღაცამ უნდა აუხსნას ამ მთავრობას. ალბათ, ხელისუფლების მეორე-მესამე სართულებზე დარჩნენ ის პროფესიონალები, ვინც ელემენტარულ საკითხებს აუხსნის ამ ხელისუფლებას, რომელსაც მართლა არაფერი ესმის.  

 

 - 2004 წელს რამ აიძულა გერმანია, ხმა მიეცა ბალტიის ნატო-ში გაწევრიანებისთვის?

 

 - 2004 წელს აშშ-ში შეიცვალა ადმინისტრაცია. მოვიდა ისეთი ადმინისტრაცია, რომელიც თავის ბალტიელ მოკავშირეებთან ერთად სისტემურად მუშაობდა ამ საკითხებზე. ამან მოიტანა საბოლოო შედეგი. ასევე მოხდება ჩვენ შემთხვევაშიც. დიპლომატიაში და საგარეო პოლიტიკაში ყოველთვის ასეა – ერთი შესაძლებლობის დაკარგვის შემდეგ, მოთმინებით უნდა ემზადო და ამზადო მეორე შესაძლებლობა, უკეთესი კაცობრიობას არ მოუგონია. ამიტომ, რაც უფრო ნაკლები განცხადებები გაკეთდება მაღალი ტრიბუნებიდან იმაზე, რომ ჩვენ მზად არ ვართ, მით უკეთესი. საერთოდ რაც უფრო ნაკლებ განცხადებებს გააკეთებს ეს ხელისუფლება, უკეთესია.

 

  - ჩვენ ადრე ინტერვიუში დაწვრილებით ვისაუბრეთ რუსეთ-საქართველოს რკინიგზის აფხაზეთის მონაკვეთზე. რატომ გაცოცხლდა ეს თემა ახლა და საბოლოოდ რა პროგნოზი გაქვთ?

 

  - საქართველოში სომხეთის პრეზიდენტის დაუგეგმავი ვიზიტის წინ, ერევანში ჩავიდა პუტინის პირადი მეგობარი და რუსული რკინიგზის მმართველი იაკუნინი, რომელმაც შემდეგ გამიზნულად მისცა ვრცელი ინტერვიუ რუსულ გამოცემებს, სადაც არაორაზროვნად განაცხადა, რომ რუსეთს ჭირდება პირდაპირი გზა ირანის მიმართულებით, ანუ რუსული ოცნების ასრულება - სპარსეთის ყურემდე სატრანსპორტო არტერია. რაც მთავარია – როგორც ჩანს, მას შემდეგ, რაც აფხაზეთის ე.წ. პრეზიდენტ ანქვაბს ვერ აუხსნეს, როგორ ჭირდება დედა რუსეთს რკინიგზა, საჭირო გახდა მისი დამხობა. ანქვაბი მოსკოვის ისეთივე ყურმოჭრილი მონაა, როგორც ხაჯინბა, უბრალოდ ანქვაბი კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა რკინიგზის გახსნას. ამიტომ, როგორც არასაჭირო პაიკი, რუსებმა მოაშორეს.

  იაკუნინის და ირანული პრესის სიტყვებით, ყველაფერი მზადაა ირანის მხრიდან სომხეთის საზღვრამდე. სომხეთის მონაკვეთიც მზადაა, რჩება აფხაზეთის მონაკვეთი. არავითარ ეკონომიკურ სარგებელს არ მოიტანს ეს საქართველოსთვის, პირიქით - ეს იქნება კონტრპროდუქტიული ჩვენი ეკონომიკისთვის, პორტებისთვის და რკინიგზისთვის. მაგრამ, იქიდან გამომდინარე, რომ საქართველოს ხელისუფლების საგარეო პოლიტიკა თითქმის მთლიანად არის მიმართული რუსეთზე და ატარებს უკიდურესად დამთმობ ხასიათს, როგორც ჩანს, მოსკოვი სერიოზულად უტარებს მათ პრესინგს და ალბათ იყენებს ცნობილ პროპაგანდისტულ კლიშეს, რომ ამ რკინიგზის აღდგენა დააახლოებს ქართველ და აფხაზ ხალხს... კიდევ სხვა კლიშეებსაც, რომლის გამეორებაც არ მინდა.

  ერთი მნიშვნელოვანი რამის თქმა მომიწევს ისევ - სანამ დაიწყება მუშაობა ამ რკინიგზის აღდგენაზე, გადასაწყვეტი იქნება უამრავი სამართლებრივი საკითხი. თითოეული სამართლებრივი საკითხი პირდაპირ დაკავშირებულია საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობასთან და სუვერენიტეტთან. თუნდაც ერთ რომელიმე პუნქტში დაუშვებელი კომპრომისიც კი ჯაჭვურ რეაქციას გამოიწვევს ყველა დანარჩენში. ეს ხელისუფლებისთვის ლაკმუსის ქაღალდი იქნება.

 

  - ეს სერიოზული გამოწვევაა. როგორ გავართმევთ თავს, თქვენი აზრით?

 

  - როცა გული მოსკოვისკენ მიუწევთ, ეს რთული გამოწვევაა. ჩვენ ვნახეთ რუსეთთან "დალაგებული" ურთიერთობები – გადმოწეული მავთულხლართები, საქართველოს მოქალაქეების რეგულარული გატაცება, თითის ქნევა მოსკოვიდან ასოცირების ხელშეკრულებაზე ხელმოწერის გამო. რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს წარმომადგენელმა, ამხანაგმა ლუკაშევიჩმა პრესკონფერენციაზე ვრცლად ილაპარაკა იმაზე, თუ რითი დაისჯება საქართველო ასოცირების ხელშეკრულების ხელმოწერის შემთხვევაში. მოსკოვიდან მუდმივად ისმის მუქარები, რომელიც შეეხება ჩვენ უსაფრთხოებას, მაგალითად, რომ დაუშვებელია საქართველოში ანტისაჰაერო თავდაცვითი სისტემების შემოტანა და ა.შ. ეს ხდება იმ ხელისუფლების პირობებში, რომელიც წინასაარჩევნო პერიოდში პირზე დუჟმორეული გვიმტკიცებდა, რომ მათ იციან ის უნიკალური ფორმულა, რომლის საშუალებითაც სიამოვნებასაც მიიღებ და ქალიშვილობასაც შეინარჩუნებ.

  დიახ, ეს თავისთავად რთული გამოწვევაა და თუ არსებობს ხელისუფლება, რომელიც გადაწყვეტს რკინიგზის აღდგენას, დამიჯერეთ, შუა გზაში მოუწევთ ყველაფრის მიტოვება, რადგან საკითხი მარტივად დგას – აფხაზეთის საოკუპაციო რეჟიმის ხელმოწერა რაიმე დოკუმენტზე საქართველოს მხრიდან ნიშნავს საოკუპაციო რეჟიმის საერთაშორისო სამართლებრივი ლეგიტიმაციის დადასტურებას და აქედან დაიწყება ყველაფერი...

 

 - არჩევნებსაც შევეხოთ - მიდიხართ მეორე ტურზე?

 

 - 15 ივნისს ვიყავი. სამწუხაროდ, ახლა ვერ მივდივარ, რადგან არ ვიქნები ქვეყანაში.

  არჩევნებმა, დაახლოებით, ასეთი სურათი დახატა - ამომრჩევლის 60 პროცენტი არ მოვიდა არჩევნებზე იმიტომ, რომ მას დაკარგული აქვს დემოკრატიული პროცედურების და დღევანდელი ხელისუფლების ყველანაირი რწმენა და ამავე დროს ვერ ხედავს ისეთ ოპოზიციურ ძალას, რომლის დაპირებებსაც დაიჯერებდა. უხეშად რომ ვთქვათ – ქართულ ოცნებას უკვე აღარ აძლევენ ხმას, ხოლო ნაციონალურ მოძრაობას ჯერ ვერ აძლევენ ხმას. ყველა კვლევა აჩვენებს, რომ რაც აკლდება ქართულ ოცნებას, არ ემატება ნაციონალურ მოძრაობას. მე, როგორც მოქალაქეს, ყველაზე უფრო იმის მეშინია, რომ ჩვენთანაც იგივე პროცესი არ დაიწყოს, რაც 2000-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო უკრაინაში, როდესაც ყველა მომდევნო არჩევნებზე - ადგილობრივი იქნებოდა ეს, საპარლამენტო თუ საპრეზიდენტო – აქტივობის სისტემური კლება იყო. ამან კი, საბოლოოდ, დღევანდელ დღემდე მიიყვანა ქვეყანა. დიდი იმედი მაქვს, ამ პროცესებს თავიდან ავიცილებთ.

  ადგილობრივმა არჩევნებმა კიდევ ერთხელ აჩვენა, რა შედეგები მოაქვს მოუფიქრებელ, პოპულისტურ დაპირებებს, რომელსაც უხვად არიგებ წინასაარჩევნო პერიოდში. 

 

ოფიციალური წყარო ყოველკვირეული გაზეთი "weekend"

მსგავსი სიახლეები

Developed by: Giorgi Mshvenieradze
© 2013-2014 IVERIA.BIZ საავტორო უფლებები დაცულია